1. Mæliumhverfi:
Hávaði: Hávaðasamt umhverfið getur truflað mat viðkomandi mælinga á hljóðinu.
Hitastig: Of kalt eða ofhitað umhverfi getur valdið því að æðar viðkomandi einstaklings dragast saman eða víkka, sem hefur áhrif á blóðþrýstingsgildið.
2. Ástand hins mælda einstaklings:
Tilfinningar: Tilfinningar eins og spenna, kvíði og spenna geta valdið því að blóðþrýstingur hækkar.
Stilling: Við mælingar er armstaðan hærri eða lægri en hjartastigið, sem gerir niðurstöður blóðþrýstingsmælinga ónákvæmar.
Virkni fyrir mælingu: Rétt eftir erfiða hreyfingu, reykingar, drykkju, kaffidrykkju eða sterkt te o.s.frv., getur blóðþrýstingurinn hækkað tímabundið.
3. Aðgerð mælingamannsins:
Staða og þéttleiki belgsins: Röng staða belgsins eða of laus eða of þétt hefur áhrif á mælingarniðurstöður.
Uppblásturs- og verðhækkunarhraði: Of mikill uppblásturshraði og ójafnur hraði getur valdið mæliskekkjum.
Hlustunarfærni: Ónákvæm dómgreind mælimannsins á hljóðinu, svo sem að misskilja Korotkoff hljóðið fyrir hvarfhljóðið, mun leiða til villna í þanbilsmælingu blóðþrýstings.
4. Búnaðarþættir:
Bilun á blóðþrýstingsmæli: eins og kvikasilfurssúla ekki lóðrétt, loftleki osfrv.
Bilun í hljóðsjá: eyrnatappar eða brjóststykki leiða hljóð illa.
5. Lífeðlisfræðilegir þættir hins mælda einstaklings:
Offita: Of mikil fita í upphandlegg getur haft áhrif á þjöppunaráhrif belgsins og hljóðleiðni.
Æðakölkun: Minnkuð mýkt í æðum getur valdið háum blóðþrýstingsmælingum.
